Op een avond fietste ik door de polder en zie ik een meisje van een jaar of vier in roze kaplaarsjes, bij een grote plas regenwater staan. Haar ouders en de golden retriever staan ernaast. Ze kijkt naar de plas en zegt: “Ik vind het eng!” Zodra ze me ziet zwaait ze en zegt ze “hoi”. Haar ouders tonen vertedering en voelen zich trots dat hun dochter zo’n mooi mens is en een ‘vreemde’ op de fiets groet. Ik zwaai terug en zeg “hoi” met een grote glimlach in mijn hart. Opeens voel ik me weer dat meisje van de Aarde, dat de grote plas ziet en bang is om erin te springen. Simultaan voel ik me van binnen het wezen met kwantumbewustzijn, dat hier op bezoek is en voor niets bang is. Ik spreek de woorden in trilling:

“Dochter van Antar-Ra, je bent er al ingesprongen, je hoeft nergens naartoe, jij kunt alles wat je wilt. Jij bent het, het gaat om jou, het is altijd alleen maar om jou gegaan. Of je nu springt of niet, jij creëert alles om jou heen, inclusief het water, de mensen en alle gevoelens. Jij kiest Zelf jouw beweging in dit nu en dát is de kracht van wie jij werkelijk bent.”