Eind maart verbleef ik een week met een groep reizigers in La Vie Tara, in de noordelijke Ardèche in Frankrijk. Het was een veelbewogen geestelijke expeditie, waarin we de connectie met Terra Gaia, de oorspronkelijke grotere Aarde, dieper beseften. Ik schreef er een aantal gedichten, die ik hier graag met je deel. Meer informatie over deze bijzondere plek vind je op de website van La Vie Tara. Meer informatie over deze reis en andere bijeenkomsten vind je op de website van Martijn van Staveren. Je leest er ook reacties van hoe mensen (mezelf inclusief) deze reis hebben ervaren.
Nu is de plek dat ik jou ontmoet,
wanneer de tijd stopt,
waar ruimte voor verbinding ontstaat.
Ik ga jullie missen op mijn reis.
Maar nooit voor lang
want ik zie jou weer
in het Nu.
Het mos tintelt in mijn vingers,
het water stroomt via mijn ogen.
Jouw woorden klinken in mijn oren,
jouw glimlach danst in mijn hart.
Plaatjes van wat ooit was in mijn hoofd,
gedachten vloeien weg.
En alles wat er is,
is de tinteling van het mos,
mijn zijn in dit bos.
Omhoog.
Jij loopt naast me.
De wind draagt het antwoord.
Op blote voeten raak ik het pad.
De ballast hield ik zolang vast,
naar beneden laat ik het los.
Ik wandel alleen verder
met samen in mijn hart.
Lalouvesc, 25 maart 2026
